Mieć kotka

…przez kilka kwadransów

Do tej pory chętnie a w porywach uporczywie do naszych wycieczek dołączały się psy. Na ogół było to na wschód od zachodu, ale i w Zachodnich Beskidach się zdarzało, zwłaszcza zimą.
— Cóż, skoro nie dają się odpędzić (łagodną groźbą, mało udatnie grożącą perswazją) – to niech idą. Dostaną wody z kubka jeśli będą wyglądały na bardzo spragnione.

Tymczasem w Pruchniku na Pogórzu Dynowskim z samego rana – kotek. Młoda chudzina drepcze i skacze zgrabnie i wytrwale, pogonić się nie daje, baraszkuje, wydrapuje się na każdą wypasioną tablicę ścieżki dydaktycznej, a przy wiacie w Korzeniach – gdy w rozdokazywaniu nie zauważa naszego odejścia dalej – podnosi lament tak wokalnie-żałosny, że nie ma wyjścia, tylko wrócić. Ach jakże się cieszy!

Od zabudowań, przy których się do nas przyplątał, już parę kilometrów; nawet gdyby zawrócił, to czy trafi z powrotem? (My się na kotach nie znamy, na psach też nie za bardzo, więc dlaczego one aż tak dobrze znają się na nas? O_O)… — Ha, opieka będzie raczej z gatunku zimnego wychowu: ty idziesz dzielnie, my cię ewentualnie pocieszamy werbalnie…
Asfaltem gorącym, leśną drogą, nad wąwozami, ostrym podejściem. Przez błota straszliwe też – wczoraj był tu jakiś wyścig rowerowo-górsko-deszczowy i strasznie zniszczył ścieżki („prysznic na stadionie” – nie rozumieliśmy na początku, osochci licznym laminowanym napisom).

Opieka jest zatem z gatunku zimnego wychowu… aż do momentu, gdy z lasu wychodzimy (ubłoceni jak nieboskie stworzenia) na otwarty teren wysokiego przysiółka sąsiedniej wioski. W pierwszym obejściu pies zaczyna szczekać tak zajadle, że dzielnego malca trzeba wziąć na ręce (brzuszek cały ubłocony, przydaje się chusteczka higieniczna)…
Przenoszę go przez strefę największego hałasu, kładę na cztery łapy… Szkopuł, że dokładnie w tym momencie przed posesję zajeżdżają właściciele… „Niech mi tu pani nie podrzuca kota, nie potrzebuję, będzie mi tu!…” — Starsza kobieta, dopiero co niedzielnie uświęcona, podnosi taki jazgot, jakby jej rozum odjęło (nie widzi, że choć kot na asfalcie, to zachęcany nie do pozostania, a przeciwnie… bo że on nie nasz, w takich sytuacjach nie ma sensu tłumaczyć – albo się znasz na ludziach i wiesz, kto (gdzie i kiedy) wygląda na rasowego podrzucacza zwierząt, albo nie). Kotek zatem szybko dostaje się z powrotem w chusteczkowo-higieniczne objęcia, a my jeszcze raz objaśniamy (tym razem sąsiadce jazgotki), jak to się z nami zabrał na poranną wycieczkę. Sąsiadka wygląda na cichszą i pokorniejszego serca.

Dalsze przygody są w zasadzie czysto-wędrówkowe: od kolejnych groźno-psich rewirów (i przenoszeń przez nie) aż po strachliwe, ale jednak w pełni samodzielne wspięcie się na sam szczyt wygwizdanej wiatrem wieży widokowej.

…Tylko jedna pani jeszcze: niepytana-nieproszona deklaruje wszem i wobec w poziomkowych okolicznościach przyrody, że ona absolutnie „go tu nie chce”. A czy on chce z panią zostać? – Mam ochotę słabo zażartować, jednak powstrzymuję się, bo wcześniej ironizowałam w obrębie Teamu, czy aby tutejsza kociość nie wyewoluowała w kierunku uchodźczej przylepności do przyjezdnych… do kogokolwiek, kto emanuje choćby cieniem nadziei nieco lepszego podejścia do.

Domykamy pętlę (w sumie ok. 14 przeliczeniowych kilometrów) nie prowadząc już konwersacji reasekuracyjnych z młodziakiem – przeżył przygodę, zmężniał, niech nie ma złudzeń.
On idzie dzielnie, od jakiegoś czasu wcale nie pomiaukuje.

I oto na horyzoncie domniemany dom naszego parugodzinnego znajomego… Kilka kotów młodszych i starszych wyleguje się pod przyczepą, na jezdnię zbiega ostre, ratlerkopodobne czupiradło, krzyczy na przygodowego malca, ten sroży się, kociogrzbieci
Na nas ani spojrzy.
Odchodzimy.

Zdjęcia: Pak4 i basia

[2.7.2017: Pruchnik – pętla edukacyjna z wieżą obserwacyjną]

Reklamy

Komentarzy 17 to “Mieć kotka”

  1. Hamak W Pokrzywach Says:

    Wzruszający niedzielny spacer,

    ,choć abstrakcyjny i od czapy.

  2. pak4 Says:

    @Hamak:
    Nie wybraliśmy się w góry, bo padać miało. I padało. Następnego dnia poranek, jak z bajki, Pogórze Dymowskie też, ale prognozy mówią, że tak długo nie będzie. No to idziemy, nawet od czapy (choć czy od, skoro czapy pozostały na stanowiskach, to znaczy w plecakach?).

  3. Hamak W Pokrzywach Says:

    Wyjaśnienia Szan. Kolegi przyjmuję, ale pisać od czapy będę dalej, bo Gospodyni mi nakazała.

    Tu nakazała, o!
    https://basiaacappella.wordpress.com/2017/07/02/vulnerability-is-actually-cool/#comment-49149

    ,chyba, że zakarze.

  4. nietoperek Says:

    hu hu

    babsztyle
    jazgoty
    paskudy

    straszyc
    straszyc
    straszyc

    czym
    sie
    da
    /wykrz/

    hu hu

  5. pak4 Says:

  6. profdocdr Says:

    @nietoperek,
    wiem, że z twojej strony to żarty, lecz w istocie problem jest poważny. „jazgotkę” wyłącznie straszono i stresowano w młodości, teraz ona sama nie umie reagować inaczej, niż krzykiem.

    Polacy bronią się przed światem podnosząc głos.
    (również przed małym kotkiem, który wcale nie chce ich atakować.)

  7. Asia Says:

    Śliczne i słodkie zwierzę, los problematyczny, jak wielu czworonogów w Polsce. 😦

  8. TesTeq Says:

    Od wietrzny dylemat: zjeść kotka czy mieć kotka… 😀

  9. basia Says:

    Hamaku W Pokrzywach, tak jest, wzruszająco-atrakcyjny! 😎 😉 …I tego się trzymajmy 🙄

    Paku4, czapeczki a nie czapy. Lekkie, bieluchne, prawie jak na Łymbledonie samym (nadałyby się bo nie mają kolorowych wstawek w tym reklamowych szerszych, niż 1 cm… chyba 🙄 ) 😎

    Hamaku, każe karze podnieść gaże, potem wytopić ją w skwarze (wciąż na motywach Łymbledona misie plecie 😉 ) 😎

    Nietoperku, wiesz, Profdocdr może mieć troszkę racji: strasząc nierwicujesz klientkę, i ona to odreagowuje na słabszych, gorzej frustracja-agresja staje się jej drugą naturą; pomyśl o stworzeniu nietoperkowego repertuaru łagodnej perswazji… 😎

    Paku4, a czy ta łapa słyszy i rozumie, co miziany mówi? 😮

    Asiu, oj tak, niestety tak… 😦 — Dlatego go postanowiliśmy chociaż unieśmiertelnić… niniejszym wpisem tudzież podobiznami 😎

    TesTequ, o tej porze roku „zjeść” absolutnie odpada: słodycze w takim stężeniu tylko na walentynki i ew. 17.2 😉 😎

  10. basia Says:

    Nb, widzę, iż – w przeciwieństwie do większości kotków – Aga zwana za młodu Isią jest zwierzęciem trawożernym. Nie sądziłam, że w obecnej (bez)kondycji przejdzie dzisiejszą przeciwniczkę… Ale widać zbyt lubi SW19, by się za szybko żegnać z wszystkim które jego jest (chwilowego upału nie wyłączając)… 🙂

    Profanieeeeee…! 😉

  11. Jarząbek jestem Says:

    Przeczytam dzieciom, za jakiś czas.

  12. Dzwony… | przelotnie-pobieżnie-przejściowo Says:

    […] widzisz? – widzę… dziwujesz się? – dziwuję się… « Mieć kotka […]

  13. basia Says:

    Ta historia ma certificate PG (parental guidance). I trzeba trzymać dziecko za rączkę podczas objaśniania i odpowiedzi na ew. pytania… 🙂

  14. Kasia Says:

    „czysto-wędrówkowa” fotka jest boska po prostu:)

    pozdrawiam wakacyjnie:)

  15. basia Says:

    Też mi się podoba… 🙂

    Odpozdrawiam serdecznie, proszę wypoczywać przyjemnie i efektywnie! 😎

  16. owcarek podhalański Says:

    To był chyba duch jegomościa Twardowskiego, ftóry nie ino wielkim poetom był, ale tyz wielki przyjacielem zywiny, ze scególnym wskazaniem na koty 🙂

  17. basia Says:

    Mógł być…

    Nie wiem, skąd to się bierze (może z rozczytywania się w dzieciństwie we „Włóczęgach Północy” i im podobnych), ale czasem spotkane (na krótko) zwierzęta przypominają mi znane charaktery ludzkie… znane prywatnie albo ogólnie.

    A ten kot… w sumie był niesamowity.
    Po coś nam przeciął drogę, to pewne 🙂

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s


%d blogerów lubi to: