Jak ma zachwycać, skoro nie zachwyca?

- Patrz, ryby, ryby, naprawdę… i ile!…
Prawie-pociągnięty za rękaw młodzian rzuca zmęczonym, lekko zirytowanym głosem:
- Wiesz, jakoś mnie to nie fascynuje…

Pewnie, że nic szczególnego – ot ławica maleństw w Wiśle, tuż pod tyniecką skałą. Plus śliczna, filigranowa dziewczyna o delikatnym, melodyjnym głosie.

Zajechawszy tam we wczorajsze upalne przedpołudnie, po drodze na pływanie i żeglowanie, nie mogliśmy się nadziwić, że nas fascynuje aż tyle: podniesione wały powodziowe (ich inspekcja była celem odskoku), cegły porotherm trzymające się mocno, kolory i faktury pokryć dachowych, modne odcienie elewacji, mody damskie, męskie, dzieciowe czy babciowe (dziadziów nie dostrzeżono), liczba łódek na rzece, kolory ważek (i czy panny ważki co siedzą nad Odrą mają z musu sukienkę swą modrą?)… i co za drzewa już żółkną, i czy benedyktyni dalej prowadzą warsztaty chorału, i że dodatkowy spory parking a tłok jak zawsze (kiedy się wysyci?), i że rowerów tyyyyle na trasie bursztynowej i wokół (a nam nie przeszkadza nawet jak znienacka przejeżdżają drogę, bośmy Europejczyki w Słowacji przetresowane i jak mamy 40 to jedziemy… góra 45… w skrajnych przypadkach 50).

Słowem samozadowolenie i niedzielna radocha aż furczy, lecz za nią czai się zasadnicze pytanie – jak to jest z tymi pasjonatami i ich ‘poszczególnymi’ fascynacjami: na pewno dar boży, który każe brzdącowi plumplać w pianinko pokąd mu słuchu nie zdiagnozują i do szkół nie poślą… dalej rodzina i jej ‘szczepienia’, doświadczenia życiowe pozwalające kompetentnie poruszać się w różnych sportach, sztukach, spawaniu, lutowaniu, ważkach, ocieplaniu budynków, gencjanach, paretach i parytetach…

…Lecz gdyby okazało się, że jakiś przytłaczająco duży procent naszych “żywych” kompetencji i pasji zaczyna się od najzwyklejszej kindersztuby?… Od tego leciutkiego nadmiaru energii wydatkowanej ‘bez potrzeby’ na: “brzmi interesująco”, “opowiedz coś więcej”. “zagraj to jeszcze raz” “ok, zrobię to z tobą”, “skoro mówisz, coś w tym musi być…”

- Nie potrzeby a fatyczna funkcja języka u podstaw rozwoju osobowości?!
- A czy to nie na jedno wychodzi w danym przypadku?

Po czym mój kompan rzuca scenicznym szeptem do towarzyszki niezachwyconego (który znów się ociąga, więc raczej nie usłyszy):
- Rzuć go skarbie, jutro w południe będzie po bólu.
I o dziwo, zamiast oburzonego “Spadaj staruszku!” dostaje rozumiejące a może nawet porozumiewawcze spojrzenie…