Wynik (rzec można) zadawalający

Thomas Stearns Eliot, Journey of the Magi

A cold coming we had of it,
Just the worst time of the year
For a journey, and such a journey:
The ways deep and the weather sharp,
The very dead of winter.’
And the camels galled, sore-footed, refractory,
Lying down in the melting snow.
There were times we regretted
The summer palaces on slopes, the terraces,
And the silken girls bringing sherbet.
Then the camel men cursing and grumbling
And running away, and wanting their liquor and women,
And the night-fires going out, and the lack of shelters,
And the cities hostile and the towns unfriendly
And the villages dirty and charging high prices:
A hard time we had of it.
At the end we preferred to travel all night,
Sleeping in snatches,
With the voices singing in our ears, saying
That this was all folly.

Then at dawn we came down to a temperate valley,
Wet, below the snow line, smelling of vegetation;
With a running stream and a water-mill beating the darkness,
And three trees on the low sky,
And an old white horse galloped in away in the meadow.
Then we came to a tavern with vine-leaves over the lintel,
Six hands at an open door dicing for pieces of silver,
And feet kicking the empty wine-skins.
But there was no imformation, and so we continued
And arrived at evening, not a moment too soon
Finding the place; it was (you may say) satisfactory.

All this was a long time ago, I remember,
And I would do it again, but set down
This set down
This: were we led all that way for
Birth or Death? There was a Birth, certainly,
We had evidence and no doubt. I had seen birth and death,
But had thought they were different; this Birth was
Hard and bitter agony for us, like Death, our death.
We returned to our places, these Kingdoms,
But no longer at ease here, in the old dispensation,
With an alien people clutching their gods.
I should be glad of another death.

Podróż Trzech Króli

“Co za ziąb był przez całą drogę,
Akurat najgorsza pora roku
Na podróż, i to tak długą podróż:
Po wądołach, wertepach, w przejmującą pogodę,
Głucha zima dokoła.”
Wielbłądy miały startą skórę, okaleczone racice,
Kładły się krnąbrne w topniejący śnieg.
Były chwile, że żałowaliśmy
Pałaców letnich na stokach wzgórz, tarasów,
Dziewcząt w jedwabiach, podających szerbet.
A potem wielbłądnicy gderali, pomstowali
Lub uciekali, lub chcieli kobiet i wina;
To znów ognie wygasały nocą, to brakło schronienia,
Miasta wobec nas wrogie, nieprzyjazne osady,
A wsie brudne, gdzie płacić kazali sobie słono.
Tak, ciężkie mieliśmy przeprawy.
W końcu lepiej było podróżować nocą,
Śpiąc kiedy się dało.
Wtedy w uszach dzwoniły nam głosy mówiące,
Że to wszystko czyste wariactwo.

A potem o świcie wjechaliśmy w łagodną dolinę
Poniżej linii śniegów, ziołami pachnącą i mokrą,
Gdzie biegł strumień, gdzie młyn w ciemność uderzał;
Trzy drzewa pod niskim niebem
I stary biały koń cwałujący przez łąkę.
A potem przyjechaliśmy do karczmy z winogradem nad wejściem,
Przy drzwiach otwartych sześć rąk grało w kości o srebrniki,
Co i rusz nogi kopały puste bukłaki.
Żadnych nowin nie było, więc ruszyliśmy dalej
I przybyliśmy pod wieczór, akurat w samą porę
Odnajdując to miejsce; wynik (rzec można) zadawalający.

Pamiętam, zdarzyło się to dawno temu.
I wszystko bym przeszedł raz jeszcze — ale zapisuję
Tak zapisuję
Tak: co nas wiodło co nas wiodło przez całą tę drogę, czy
Narodziny czy Śmierć? Było Narodzenie, na pewno,
Niewątpliwy dowód mieliśmy. Sam widziałem porody i zgony,
Sądziłem jednak, że były inne. A to Narodzenie dla nas
Stało się ciężką i gorzką agonią jak Śmierć, nasza śmierć.
Wróciliśmy do siebie, do tych oto Królestw,
Ale już nam nieswojo tu, w starym porządku,
Wśród obcych ludzi, kurczowo trzymających się obcych bogów.
O, z radością bym przyjął taką drugą śmierć.

Jerzy Pietrkiewicz, Antologia liryki angielskiej 1300-1950. PAX 1987, s. 298-301.