Duchy schroniskowych imprez

Na początku wszystko jest typowe, by nie rzec – rutynowe. Po pełnym słońca, marszu i kolorów dniu, trójka turystów chce spędzić noc (za jedyne 12 tysięcy od miejsca) w czternastoosobowej sali schroniska Pod Leskowcem. Pani kierowniczka wprowadza gości do rzeczonego apartamentu, mimochodem sprzątając butelki i resztki jedzenia pałętające się w pomieszczeniu. Nie ma się czemu dziwić – w południe poświęcano nieopodal tablicę pamiątkową ku czci Powszechnie Szanowanej Postaci. (Postać w bardziej beztroskich okresach swego życia odwiedzała, jak wieść gminna niesie, okoliczne pagórki i sam obiekt).
Następnie nasi znajomi znajdują nóż. Niby nic dziwnego bo, jak się rzekło, sypialni nie uprzątnięto zbyt dokładnie. Ale fakt znalezienia tego (dość dużego, a stonowanego kolorystycznie) narzędzia na łóżku i to w ostatniej niemal chwili przed zdeponowaniem tam czyichś szacownych czterech liter, kreuje Hitchcockowską atmosferkę: jest trzynasty października 1990, ergo, nawet niedowiarkom i niewrażliwym na suspens może się coś przydarzyć…

No właśnie – do zadomowionej w międzyczasie (a nawet sprawdzonej na okoliczność występowania innych niebezpiecznych przedmiotów) sali wspólnej wkracza wesoła szóstka nastolatków. Taszcząc bardzo ciężkie plecaki.
Z przebąknięć wynika, że kierownictwo może nie protestować przeciwko konsumpcji balastu… Więcej – prawdopodobnie zechce się do akcji przyłączyć. Krótki dzień wybitnie sprzyja takim upodobaniom i niebawem z jadalni dobiegać zaczynają pierwsze śpiewy.
(Tu całość nocnej przygody w schroniskowej sypialni zbiorowej.)

Pod wpisem Duchy górskich schronisk obiecałam Owczarkowi to wspomnienie. Niedawno odkopane, rozbawiło mnie swoim pryncypialnym – publicystyczno-interwencyjnym – zacięciem.
Z kolei po przedwczorajszej wizycie na Luboniu Wielkim uświadomiłam sobie (raz jeszcze) anachroniczność pewnego typu pretensji ‘w danych warunkach obiektowych’. Chłopak, który “powitał” mnie od przed-schroniskowej ławki, podzielił się następnie entuzjazmem nt sobotniego ogniska grupy licealnej (do którego dołączyli inni goście), trwającego – przy wtórze gitar i chyba też wsparciu wielu puszek piwa – aż do trzeciej-czwartej. Po czym młodzież zerwała się, jak zaplanowała – o szóstej – i wyruszyła gdzie tam miała. A starsi mogli leniwie dopijać kolejną kawę na słoneczku… o dziesiątej.
Pożartowaliśmy beztrosko, jak to z tym imprezowaniem i wstawaniem drzewiej bywało… i jak trzeba się oszczędzać ‘teraz’, by nie pojawić się w pracy wymiętym lub u podnóża góry – wyciętym.
Pożartowaliśmy, bo i cóż – słoneczny niedzielny poranek wręcz wymuszał beztroskę. Ale zaszedłszy – po ciężkim tygodniu i wymagającej trasie – prosto na taką schroniskową atrakcję… hmmm, nie jestem pewna własnej reakcji: być może tłumionej frustracji… być może gniewnej interwencji.

Z drugiej strony – dzierżawcy muszą z czegoś żyć. Poza tym – jak świadczy choćby porównanie imprezy leskowieckiej z relacjami z lubońskiej – balanga balandze nierówna…

Etos ciszy (nocnej) miał zawsze w turystyce kwalifikowanej niekwestionowaną pozycję – bez dwóch zdań. Z praktyką bywało i jest różnie, jak to między ludźmi.