Do kraju tego (po trzech latach)

Dziesięć lat temu drugiego marca był wtorek a nie poniedziałek. Dzień-dwa wcześniej stopniał obfity śnieg a B wracała z Londynu po trzech (albo dwóch i pół) latach nieobecności…

Rzeczypospolita wita, jak umie najlepiej, ale pora dnia, pogoda i zmęczenie nie pozwalają na jakiś wyrazistszy gest czy nawet żywsze wzruszenie. Aha, dalej wożą te stare graty na śmiesznych przyczepach, myślę na pół sennie. Prawdziwy sen jednak jakoś nie powraca, choć by się przydał. Nad szarymi lasami, polami i połaciami topniejącego śniegu wstaje tymczasem słońce. Mimo to szaro… szare pola, szare miasta, szaro-czarny Śląsk… Boże, co ja zrobiłam, trzeba było zostać jeszcze trochę w świecie łagodnego klimatu i zieleni all year round!… Depresjogenne okrucieństwo deszczowego dnia daje się we znaki w fizyczny niemal sposób; no tak – nie można było wybrać gorszej pory roku na powitania po latach. A w obrębie tej pory – gorszego dnia. Ale, ale – nawet tam, skąd wracasz nie potrafią zamówić pogody – rezonuje Anioł Stróż (zapewne z polskim paszportem, skoro taki mądry). Brudne domy, auta (oj niektóre bardzo!), nie daje za wygraną szatan kosmopolitarnej wolności. Ale nasze – mówię na głos towarzyszowi podróży, który – po znacznie krótszym okresie nieobecności, błazen jeden! – uakustycznia znacznie bardziej radykalne spostrzeżenia. [...]

3 marca
[...] Odświeżam sobie (że tak powiem) dawno zapomniane zapachy, a to: gnijących śmietników, mieszankę zimy i palącego się koksu, bitumiczno-dachowo-drogowy, drewniano-bitumiczny, polsko-ziemno-parujący, i wiele innych, którymi delektuję się do upojenia, a których nazwać nie potrafię nawet w ten przybliżony sposób.
Odświeżam sobie też ludzi – tacy jacyś zapiekli; napięte mięśnie twarzy, ziemiste cery… [...]

4 marca
W pięknym słońcu Zwierzyniecka wygląda prawie tak dobrze, jak wynikało to z listów. Idę do BWR wpłacić pieniądze. W Rynku jacyś chłopcy pomagają mi w użyciu karty telefonicznej – nie wiedziałam/zapomniałam, że trzeba odłamać rożek. Słońce, słońce – nawet twarze dziewcząt wyglądają znacznie lepiej, niż wczoraj. (J twierdzi, że te najładniejsze być może pochowały się, ale wkrótce powinny wyjść ze swych kryjówek). [...]

7 marca
[...] Niesłychana poezja tego przedwiośnianego popołudnia koresponduje z coraz to lepszym rozeznaniem w tzw. tekstach kultury masowej. Piękne piosenki Sikorowskiego, gawędziarz z Koniakowa, Wielki Post i dyskusje o wartościach w mediach publicznych – wszystko to tak inne od ciągłego 3xS (sex, shopping & slimming), wszechobecnego w mediach brytyjskich… aż nie mogę wyjść z podziwu.
…Poeta nazwałby to zapewne zachłyśnięciem się polskością. [...]

10 marca
Do UFO – pojemnika na makulaturę – przyssany człowiek. Potem wyciąga też aluminiowe puszki – 5 gr. sztuka.
- Kraść się nie opłaca – mówi, ale nie rozwija tematu. [...]

14 marca
[...] W wyjeżdża po mnie do Oświęcimia, za chwilę nastąpi pierwsze spotkanie z przedstawicielką nowego pokolenia M. Choć D skończy 2 latka dopiero za 8 dni, mówi pięknie i całymi zdaniami już od dobrych paru miesięcy. Nie trzeba dodawać, iż jest ulubienicą każdego, (z wyjątkiem, być może, pory karmienia – jej tato zaczyna wtedy używać śląskich epitetów… szybko podłapał?…)
Dopiero dziś… w tym momencie… zaczynam czuć się w Polsce naprawdę jak u siebie w domu…

Całość…