Kto się boi…

…nie tylko tatrzańskich perci

- A wiesz ciociu, pierwszy raz mogłem się powyśmiewać z mamy, tak się bała tych wszystkich perci…
- Nieprawda, wcale się nie bałam! Tylko dlatego, że byłam z wami… gdybym była sama…
- Nieprawda, bałaś się i to bardzo… nawet nad brzeg przepaści nie chciałaś podejść… a ja się niczego nie bałem, ani spojrzeć w dół, ani niczego… po prostu niczego!

[po kwadransie]

- Ale te percie to są jednak trochę groźne… niedużo, ale jednak trochę…

W drodze powrotnej do Krakowa. Dziewięcioletni chłopiec, wracając z mamą i młodszym bratem z wycieczki, relacjonuje ją cioci (która dołączyła w Zakopanem i obdarowała dzieci książeczkami GOT (Górskich Odznak Turystycznych).

***

To wszystko dzieje się w głowie – myślisz podczas (jak to ujął Krygowski) ‘wspinaczki po tęczy’. Gdy coraz wyraźniej widzisz przepaście, mimo, iż lat i doświadczenia przybywa a wzrok powinien – teoretycznie – zacząć łagodzić kontury i kontrasty.

Trudno – to siedzi w mojej głowie – zrezygnowana, cofasz się sprzed ostatniego ‘problemowego’ progu przed szczytem… bo masz na dole dwoje niepełnoletnich dzieci.

Nie, przecież tak czy owak nie zatrzymam ich w inkubatorze, zresztą mnie w ich wieku też zabierano na Zawrat, Kozi, Trzy Korony… Ale jakże inaczej pracuje wyobraźnia, gdy widzisz go, jak pnie się przed tobą do góry… i co będzie, jeśli się poślizgnie, źle chwyci, albo hak łańcucha będzie poluzowany.

To wszystko tylko moja głowa, ale z dziećmi na ten twój piękny Zakrzówek bym nie poszedł.

Przecież tak czy owak muszę się trzymać własnego pasa, that’s it i cześć pieśni! – więc czemu troszkę nieswojo w mojej głowie, gdy wiozę rodzinę z włoskich wakacji przez Europa Brücke?…