Kilka niewzruszonych przekonań

Nie byłam w miniony weekend* ani w Tatrach, ani w pagórach… ani nawet w pagóreczkowatej Arkadii… – a znów urozmaicona rzeźba terenu stanie się odskocznią do wpisu.
Za sprawą PAKa, który przedwczoraj napisał był… w wyraźnym poirytowaniu: ‘Basiu:Ech… chcesz ciągle uwznioślać, kształtować morale, osobowość, czy to górami, czy Staffem, czy Leśmianem’.
Zadumałam się, czy i czy ciągle… Supeł nieporozumień trzeba spróbować rozpętlić… (bo jeśli inni mieliby podobne wrażenia?…)

Staram się, by w blogu (i nie tylko) uzyskiwać coraz lepszą proporcję: ‘przeżyte’ do ‘przeczytane’ (czy pozyskane wskutek innego zapośredniczenia). Mówił o tym choćby wpis ‘Niepowtarzalne’.

Uwznioślanie. Góry? Same, bez ludzi w nich (i zachwyconych nimi) są tylko kupą kamieni (por.: ‘Wielkość gór’). Człowiek w górach?… owszem, może i jakaś niesamowita rzeczywistość ‘zwischen’ się wytworzy… czasem. Tyle, że skłonności do umetafizyczniania i mistycyzowania to ja miałam ostatnio przed maturą. Z tego się wyrasta a pozostaje realizm: wylanego potu (zwłaszcza gdy plecak waży pod 25kg), a i pochłoniętej literatury tatrzańskiej, alpinistycznej, himalajskiej, pokazującej i romantykę procesu zdobywania niedostępności i przenoszenie tam wielu schematów żywcem z nizinnego wyścigu szczurów.
Względność zauroczeń naturą i stylem, w jakim się spędza wolny czas, nigdy nie podlegała dla mnie dyskusji. I chyba potrafię dość precyzyjnie wyodrębnić składowe (synchroniczne i diachroniczne) pozwalające na trwałość górskiej fascynacji… Każdej innej pasji tego typu…

Bonusem dla zaawansowanych (którym niestraszne: wczesna pobudka, ekstrema pogodowe, zmęczenie, odciski, bolące kolana, własne zwątpienia i irytacje) są zawsze opisy zauroczenia górskiego jako pułapki. Jak każda aktywność czasu wolnego (np. blogowanie albo fascynacja dziedzictwem kultury, doświadczanym ‘na żywo’), góry mogą ‘pomóc’ (człowiekowi nimi owładniętemu) zbudować charakter, pielęgnować zdrowie fizyczne i psychiczne, znaleźć wiele twórczych podniet, itd. Ale gdy poświęca się im za wiele uwagi (zwłaszcza w ‘niewłaściwych’, albo kluczowych okresach życia) – istnieje niebezpieczeństwo rozproszenia energii, zaślepienia, ucieczki, kompensacji… – słowem, dezintegracji osobowości. O pewnej specyficznej pułapce nadambitnych miałam zamiar dać krótki wpis dziś. Trudno, poczeka.
Sama ostatnio miałam okazję pochodzić po Tatrach (8 dni w trzech wyskokach) 5 lat temu. Potem kilka godzin w ‘Piątce’, w 2006… służbowo, z zagranicznym gościem firmy – i teraz dwa (plus cztery w pagórach). Raczej nie dość, by zacząć odczuwać niepokój.

Czy ‘ciągle chcę kształtować morale’?… Hmmm… beznadziejna sprawa, zwłaszcza z nieprzekonanymi dorosłymi. Można konia doprowadzić do wodopoju, ale nikt nie zmusi go przecież do picia… Opowiadam o moim stylu życia i moich radościach. A najważniejszymi – oprócz więzi międzyludzkich i pracy – są natura i kultura wysoka. Na szczęście liberalne podejście chroni mnie doskonale (by nie rzec – w sposób absolutny) przed narzucaniem komukolwiek czegokolwiek. Góry – ostoja wolności – chronią w dwójnasób. Choć są uwodzicielskie. Tak, jak niektóre opowieści o nich.

I w ten sposób uwzniośliłam je perfekcyjnie. I po Tischnerowsku. Czekam na druzgocącą krytykę.
__
*Za to pochodziliśmy z moimi kolejnymi gośćmi sporo. W niedzielę także wertepowo: tak dokładnego przeczesania ulubionych zakątków Lasu Wolskiego nie pamiętam… Tatry były widoczne ze Słonecznej Promenady Sikornika. Wyraźnie, całe pasmo, co odebrałam jako wielkie oszustwo weather people, aż do momentu, gdy nad wschodnią częścią słowackich T. Wysokich pojawiła się ściana deszczu… tak gdzieś do Lodowego; Gierlach, Mięgusze i wszystko na zachód od nich było do czwartej trzydzieści czyste…