Trzy lata

Albo ponad tysiąc dni. Tyle wczoraj upłynęło od londyńskich zamachów terrorystycznych z 7 lipca 2005.
Wiele się zmieniło… dla jednych. Bo dla innych prawie nic. Metro – pustawe przez kilka tygodni po wydarzeniu – znów zapełniło się do stanu budzącego irytację ‘starych Londyńczyków’. Wmurowano tablice pięćdziesięciu dwóm ofiarom… Bliscy wracają do życia. Life must go on…

Ale jednak… Gdy czytam wczorajsze komentarze, analizy, wspomnienia (po wielomiesięcznym odpoczynku od tej tematyki) – uderza kilka spraw:
Mówi się znacznie odważniej o niedociągnięciach służb i niewystarczalności środków (jakie były do dyspozycji przed 7/7 w celu inwigilacji podejrzanych).
Po 7/7 słyszeliśmy w zasadzie unisono: postawa (a zwłaszcza zimna krew) podróżnych godna najwyższych pochwał, służby po brytyjsku ofiarne i profesjonalne. Wiemy – zwykły odruch obronny dojrzałych społeczeństw w obliczu pierwszorzędnego zagrożenia… ale jednak dyscyplina mediów i publiczności imponowała mi ogromnie.

Akcent przesunął się na ‘legacy’. Czego nas te zamachy nauczyły. A zwłaszcza – jak rodziny upamiętniają ofiary. Jest na Zachodzie zjawisko, którego skali im ogromnie zazdroszczę (i które idzie i do nas… z czasem, wraz z rafinowaniem się stylów konsumpcji): każdy, nawet ‘prosty’ człowiek może być wspominany fundacją, dobrym dziełem swego imienia. Nie tyle pomnikami, kawałkami drogiego granitu pozostawianymi na cmentarzach, ale tym, że inni coś pożytecznego robią… jakby w jego imieniu, pod jego ‘auspicjami’.
Czasem jest to kontynuacja pracy przerwanej w pół kroku przez zdmuchniętą ze świata żywych osobę. Czasem – sprawa wybrana przez bliskich, potrzebujących terapii w celu wyjścia z depresji, skanalizowania energii…

Trzy lata – tylko i aż.