Tatrzańskie przypadki

Dedykowane Quake’owi – jako antycypacja (i polskie dopełnienie) jego nadciągających słowacko-tatrzańskich dni

A wszystko przez Panią A z Mazowsza… znaczy – przemiłą Dziewczynę w wieku B… turystkę i chórzystkę. Zagadnęła B nad Czarnym Stawem Gąsienicowym o ścieżkę na Przełęcz Karb i Kościelec. I ruszyły razem. Do góry a potem grzbietem Małego Kościelca. Trasą, na której (bez żadnych trudności technicznych) ma się takie widoki i wrażenia, że tylko aplikować ją każdemu, kogo chce się zanęcić – skutecznie i nieodwracalnie – do Wysokich Gór. A jeszcze ten dzisiejszy kolor Stawu w dole!…

Co prawda, gdy sympatyczny przewodnik-góral zaczął na Przełęczy Karb prawić dziatwie, że takiego koloru na dole jeszcze w tym roku nie widział – B zażartowała po swojemu ‘eeetam, zawsze jest taki kolor, jak tu przychodzę’. Bo B – jak ogólnie wiadomo – chadza w Tatry tylko przy dobrej pogodzie. Jak ta drugiego lipca AD 2008. Nic dziwnego, że A miała w planach zdobycie Kościelca. B sama nie wiedziała, czy się jej chce pchać na tę spektakularną górę. Cel wyjazdu został wszak dawno osiągnięty… z nawiązką: Doholowano ‘świętą’ irlandzką dziennikarkę na Wiktorówki (w objęcia jeszcze świętszych polskich zakonnic). Że nastąpiło to równo w rok po pewnej londyńskiej operacji B (ponad dwie godziny, znieczulenie ogólne, etc.) – było dodatkowo ważne: 2.07 to nie tylko święto u Gaździny Tatr ale i początek ‘Wielkiego Odpustu’ w najważniejszym sanktuarium maryjnym macierzystej diecezji B… i trzeba tam w końcu powędrować z byłego miasta wojewódzkiego!…

Niezrównany wgląd w otoczenie Białej Wody wynagradza duszno-upalno-leśne wejście na Gęsią Szyję (na takie górko-skałki chadza się najczęściej w beznadziejną pogodę – B po raz pierwszy coś stamtąd zobaczyła). Dalej Polana Waksmundzka i wizyta w ulubionym ‘zakątku kąpieli słonecznych’ w Pańszczycy, dojście do szlaku żółtego z Przełęczy (zwornika) Krzyżne… Wreszcie jacyś turyści… pierwsi od Gęsiej Szyi. I wędrówka ku Gąsienicowej. Oczywiście, Czarny Staw i Przełęcz Karb były w planach (‘co zrobić z tak długim dniem?’) Ale sam Kościelec? – może jednak nadmiar wrażeń jak na głowę z kilkuletnią pauzą w obyciu z tatrzańskim ‘luftem’?

Lecz A twardo realizuje swe plany. I mówi na odchodnem: ‘poczekam dziesięć minut na panią na samym szczycie!’ Hm, ktoś ma czekać nadaremno… B po coś wkładała najlepsze buty; pogoda, że lepszej nie będzie; skała wygląda na suchą, ludzi mało. Idę!

I wiadomo, jak było!… Jeśli na wycieczkę ‘bezszczytową’ brakłoby superlatywów – co dopiero po wejściu! Idealna panorama, helikopter ratunkowy* przelatuje tuż nad głową, może 50 metrów (chyba z okolic południowej ściany Zamarłej, sądząc po tym, jak szybko się uwinął). Taternicy na Zadnim Kościelcu stukają młotkami, a nieliczni turystyczni zdobywcy dyskutują o niesamowitej ścianie zjazdowej pod stopami – wprost do Czarnego Stawu! (Lepsza jest po polskiej stronie tylko Kazalnica… a i to nie na pewno).
W zejściu B ‘zagaduje’ terapeutycznie ekspozycyjne speszenie co poniektórych – opowieściami o własnych przypadkach ‘miękkich kolan’ i radami na takie stany.

Na Karbie pożegnania. A wraca nad Czarny Staw (gdzie czeka córka). B, w towarzystwie czwórki Warszawiaków** (dla których jest to pierwsza wycieczka po nocnej podróży samochodem), zmierza ku Zielonej Dolinie Gąsienicowej z jej mniejszymi, efektownymi stawkami… Ma wrażenie, że największy, Zielony Staw, widzi po raz pierwszy. Towarzystwo dalej drąży problem radzenia sobie z lękiem wysokości. Potem chce wiedzieć, czy Tatry mogą być atrakcyjne dla obcokrajowców.
Nawet na ścieżce z Kasprowego do Murowańca i Kuźnic mówią o tej porze dnia ‘cześć/ dzień dobry/ ahoj’. To zobowiązuje… B zauważa na brukowanym granitem brzegu ścieżki chłopaka z paskudnie skaleczonym kolanem i na moment staje się sanitariuszką (dobrze, że ma opatrunki!) Potem idzie tempem Gdańszczanina*** aż do Królowej Rówień. Tam zatrzymuje się przy wypasionych stoło-ławach na krótki odpoczynek i notatkowanie… spraw miejskich, które właśnie przyszły do głowy (nawet tu – o tej porze – wszyscy się pozdrawiają i wymieniają żartobliwe uwagi i zaczepki; nic dziwnego – humory dopisują po taaaakim dniu… a cepry już dawno na dole, na pensjonatowych kolacjach, więc wiadomo, z KIM ma się do czynienia). Potem zwykły dylemat: Doliną Jaworzynki czy przez Boczań. B wybiera drugą wersję zejścia do Kuźnic, by jak najdłużej być ‘wysoko’ i mieć widoki. Usiłuje pstrykać jakieś fotki roślinności szalejącej barwami i zapachami. (Lipiec to w strefie alpejskiej odpowiednik nizinnego maja. A nad Kościelcem śpiewał skowronek… zanim go nie zagłuszył ryk śmigłowca).

Tak się zabawiając, powłócząc zmęczonymi nogami i ogólnie ociągając się przed powrotem do cywilizacji, B odwraca głowę do góry i widzi… A i nastolatkę. Przecież miały iść do Palenicy Białczańskiej!… Dywagacje o przypadkach chodzących po górach szybko ustępują miejsca tematyce wileńskiej (gdzie Panie niedawno były)… i przy tej okazji wypływa the choral connection. Tematom nie ma końca, nudna droga zejściowa ‘leci’ szybko. Wspólny bus z Kuźnic do dworca, jeszcze jedno pożegnanie. To oczywiste, że telefony wymienione na Przełęczy Karb muszą zostać wykorzystane!

___
*Zabawnie było z tym helikopterem. Dziewczyna mówi przez komórkę do znajomej: ‘na szczęście dziś cicho, bo wczoraj chyba z pięć razy latał w te okolice…’ i za chwilę słychać warkot maszyny, zwielokrotniony odbiciami od skał. Trzech panów, chłopiec i ja (jedyne towarzystwo na zwykle oblężonym szczycie!) śmiejemy się, że wykrakała…
**Zostali wszyscy przed ostatnim ‘problemowym’ prożkiem, dosłownie 8 m od wierzchołka… Nie mogłam tego przeboleć w imieniu A, bo zdążyłam się zorientować, jak jej zależało na tym wejściu – bardzo polecanym (na podstawie zeszłorocznych doświadczeń) przez męża i córeczkę…
***Pierwszy raz w Tatrach… i wybrał się pieszo na Kasprowy w ‘butach dancingowych’, czyli nie trzymających kostki… choć wygodnych, sportowych, wiodącej marki (też mam takie, ale do biegania po miejskich chodnikach, ew. na krótkie spacery po Zakrzówku czy Lesie Wolskim), potknął (prawie zawsze takie atrakcje zdarzają się w zejściu, często na prostszym odcinku ścieżki, gdy uwaga rozluźniona) – i jest efekt…