Ja bym nie oddał!…

Około dekady różnicy wieku. Opowiadam w Londynie Osobnikowi (któremu tak czy siak trójka starszego rodzeństwa relacjonowała swe ‘dorosłe’ przygody na bieżąco a rodzice wyjaśniali rozsądnie, co trzeba), jak pojechałam po raz pierwszy za granicę. O epopei ‘wyrabiania’ paszportów, wiz docelowych i tranzytowych, książeczek walutowych; o oczekiwaniu, odwlekaniu, strategiach, taktykach, rozmowie z esbekiem…
I o konieczności oddania paszportu do dwóch tygodni po powrocie w zamian za zatrzymany w milicyjnym depozycie dowód osobisty… Albo – tymczasowy dowód osobisty.
- I co? Naprawdę oddawaliście – oczy dwudziestolatka robią się okrągłe ze zdumienia – ja bym nie oddał!…

Około dekady różnicy wieku. Opowiadam o dziesięć lat ‘postarzonemu’ Osobnikowi o atmosferze ‘karnawału Solidarności’: Gazecie Szumowskiej i jej czarnorynkowych cenach (To jak; były w końcu te wolne media czy nie?) O negocjacjach w stoczni i porozumieniach sierpniowych (bo mu się myli, kto, gdzie i jakim długopisem podpisywał to, a kto Okrągły Stół), o strajkach, całym tle, napięciu… – tak, jak pamięta rzecz wówczas-mała (acz ‘świadoma’) dziewczynka. I że nam ferie zimowe zabrali w 1982.

- Ach, i najważniejsze – zapomniałam ci powiedzieć! Przecież nic nie było w sklepach. A potem kartki. Woł-ciel z kością. I coraz więcej kartek… Wszystko na kartki. Albo na talony!…
- A czym się różniły kartki od talonów? - pyta niczym niewiniątko trzydziestolatek.

Doprawdy szkoda, że zazwyczaj-ruchliwa droga międzynarodowa jest tej sobotniej nocy aż tak pusta…