Ambasadorowie

Gdy człowiek idzie sam w cieniu gorącego lata górskim lasem, z żywicą pachnącą tak intensywnie, jakby za chwilę miała kapnąć ci na nos, z wyschniętymi szyszkami, odskakującymi spod traperek, z powiewami zmelanżowanymi w coś, co nagłym ukłuciem przypomni ci dziecięcą tęsknotę do wakacji, swobody, lenistwa i przygody – można się ewentualnie oddać-poddać tym duszoszczipatielnym nostalgiom… albo i łezkę uronić nad nietrwałymi miłościami rzeczy świata tego…

Ale gdy idziesz w męczący i gorący Beskid Wyspowy z cudzoziemcem – wszystko z miejsca nabiera premierowych barw. Bo przecież żadne muchy nie bzyczą tak pięknie, jak polskie! (Beznadziejnie przepada w tłumaczeniu, ale do uratowania w parafrazach). Żadna poziomka nie smakuje tak dobrze, jak ta garść czerwonych, słodkich owocków, podana człowiekowi, który, mimo dobrego kontaktu z przyrodą, widzi je ‘na dziko’ po raz pierwszy (też nie spotkałam wcześniej tak dużych wild strawberry fields… to be honest). Dobrze, że to nie maliny, bo znów byłby problem z ‘W malinowym chruśniaku…’ Ach ten przymus uprzystępniania i przekładania z kultury na kulturę… zżyma się w końcu na siebie (w cichości, rzecz jasna) samozwańcza ambasadorka… bo roje słynnych ‘Wyspowych much’, kilkakrotne zgubienie szlaku, długość wędrówki i kilka odsłoniętych podejść w (akurat) ostrym słońcu, dają się i jej we znaki.

Ale w sumie ambasadorowanie jest samą przyjemnością: gość zażyczył sobie ‘wyrypy’ i ją dostał (równowartość 46km w spiekocie, przy starcie dopiero o 10:00, to wyczyn nawet dla dbających o kondycję), oraz dużo słońca (całe szczęście, że dostał mniej, niż mógłby… okazjonalne obłoki plus porządny filtr uchroniły jego nordycką karnację od nieciekawego wyglądu). Długi dzień pozwolił jednak na półtorej godziny południowej odsapki (w półcieniu) i trzy kwadranse borówko-zajadania o zachodzie słońca. Oraz – jak się rzekło – na nieustanne podjadanie poziomek. To, plus gwizd lokomotywy w dolinie po lewej (szczególnie słyszalny, na przemian z tartakami, w drodze na Ćwilin), niezliczone sielskie polany z pocztówkowymi obłoczkami i jeszcze bardziej pocztówkowe panoramy zalesionych gór, rozległy widok Gorców i Tatr z Ćwilina i Mogielicy, wprawiało G w eksklamacje: ‘Oh, Barbara, what a treasure, believe me – great potential!… You are really blessed in this country to have it preserved unspoilt’. Jak zawsze, pośród elementów krajobrazu ‘przetworzonego’ największe zaciekawienie budziły przejawy mieszania się i zazębiania starego z nowym, rozrzutności (domy-fortece, czasem nie wykończone obok zaniedbanych, odstraszających ruder).

I wreszcie zejście (nie do końca tam, gdzie planowano), żaby kumkające o zachodzie słońca, dziewczyna zbierająca z córeczką poziomki po miedzach (na niedzielne ‘ptasie mleczko’), oczekiwanie na coś, co nas podwiezie z przystanku Lubomierz GS do samochodu pozostawionego w Mszanie Dolnej (aż dwa pojazdy i pięć kwadransów zabrał ten proceder), oraz dobra droga i przemykające po niej weekendowo-urlopowe suvy, burzące stereotypowe wyobrażenia, jakie miał mój gość o polskim countryside i szosach tamże.
‘Oh, Barbara, beautiful country, the scenery… and the people!…’ (ostatnie chyba o kierowcach, którzy nas podrzucali do M.D., milszych o stopieniek-dwa, gdy tylko usłyszeli cudzoziemca)… ‘you are really blessed…’

Well sir – I guess, I do know that much!