W poszukiwaniu ojca

If you really want to understand what this race is about, look at the two candidates’ fathers – tytułuje swój tekst z 6.06 Johann Hari.

I dalej:
The Hillary-dam has finally burst, so now oceans of newsprint are being spilled over the long-delayed Republican vs. Democrat showdown. But as we simplistically blather about the candidates’ race and age – it’s hip vs hip operation, folks – we seem to be ignoring the best guide we have to John McCain and Barack Obama’s hearts.

Both men have written strange, searching books about their fathers. It is in their pages that we can find the clearest clues to their potential presidencies. At first glance, these slabs of non-fiction – Dreams From My Father by Obama, and Faith of My Fathers by McCain – are strikingly similar. They both tell the autobiographical story of an insecure young man who flails around for an identity, and finds it by chasing the ghost of his absent father to a dangerous place far beyond the United States. Yet Obama ended up writing a complex story of colonised people – while McCain wrote a simple celebration of the coloniser.

Troszkę dużo w ostatnich dniach ‘brutalnych’ cytatów angielskich, ale tak się jakoś porobiło, że konieczny będzie także dziś.

I nad Wisłą i nad Tamizą trwały bowiem ostatnio gorące debaty nad przekazywaniem życia… i narzędzi do przeżycia. Tam pretekstem były nowe próby rządu zaradzenia sytuacji, w której 7% maleńkich obywateli Anglii i Walii rejestrowanych jest bez podania tożsamości ojca. Długo by pisać – dlaczego. I można się też zadumać nad niektórymi bardzo ostrymi opiniami, choćby w dyskusji pod tekstem często tu ostatnio cytowanej Debbie Orr. Inne: Don’t buy into the fiction of the ’single-parent family’; Fertility laws drop need to consider role of father.

Podczas niedawnej ‘dyskusji narodowej’ nt. losów lubelskiej czternastolatki miałam jedną refleksję: w UK prawo wciąż dopuszcza aborcję do 22 tygodnia ciąży (choć np. latem 2004 była tam długa, poważna i poparta rzeczowymi argumentami dyskusja na temat skrócenia tego limitu: wraz z rozwojem medycyny coraz młodsze płody są w stanie przeżyć ‘samodzielnie’… a skoro tak…)
Ale mimo tego UK ma najwyższy w Europie zachodniej (i raczej – w całej Europie, ale im niezręcznie to przyznać) wskaźnik ciąż wśród nastolatek. Bo dostępność aborcji ma tu niewiele do rzeczy.
A drobna i smutna schadenfreude (niewyrażona, choć prawdopodobnie należało to zrobić; bodaj po to, by osoby dzielące (często spoza granic kraju) zbyt łatwo świat na świetlany Zachód i obskurancką Polskę, miały świadomość, że tu się też czyta, porównuje, myśli) – dotyczyła jaskrawego przypadku z 1997: jedenastolatka brytyjska ustanawia nowy rekord najmłodszej mamy i tłumaczy, jak do tego doszło: ‘eksperymentowałam (w wieku dziesięciu lat, BM) z moim jedenastoletnim kolegą’. Urodziła, choć żadna organizacja Pro Life jej nie nękała. Prawdopodobnie dostała cały socjal, jaki jej przysługiwał. Czy podała podczas rejestracji dziecka nazwisko kolegi, z którym była ‘eksperymentowała’ – o tym annały milczą.