Eric Zawodowiec na Błoniach

Przez trzy ostatnie dni maja odbywał się pod Wawelem Pierwszy Festiwal Muzyki Filmowej w Krakowie – uświetniony koncertem plenerowym Erica Serry – ‘nadwornego kompozytora’ Luca Bessona (Metro, Wielki błękit, Piąty element, Leon zawodowiec, Nikita…).

Sześciu muzyków zespołu RXRA zjechało się po ponad dwumiesięcznym niewidzeniu, poćwiczyło do pierwszej w nocy… i następnego dnia. Wieczorem (30 maja) – dali świetny koncert utworów kompozytora, lidera, gitarzysty basowego, producenta i kogo tam jeszcze. Energetyzowali głównie kawałkami instrumentalnymi z pogranicza rocka, muzyki etnicznej i jazzu. Ale nie było to to samo, co usłyszymy po zaguglaniu za hitami filmowymi Serry: choćby Uwerturą do Wielkiego błękitu (który rozsławił kompozytora) – koncert krakowski* był tak naprawdę wielką improwizacją na motywach… i to improwizacją genialną, co doskonale słyszałam i czułam** (niedostatecznie przecież obeznana z kryteriami oceny tego typu utworów i wykonań). Szczególnie porwały i zauroczyły mnie improwizacje saksofonowe… inni woleli gitarę basową (lidera). Genialne były też popisy perkusisty i perkusjonisty.
Serra zaprezentował również swe koronne numery wokalne: My Lady Blue (Wielki błękit), It’s Only a Mystery (Metro) i Little Light of Love (Piąty element).

Muzyk wielokrotnie mówił podczas koncertu, jak mu się podoba i czy nie mógłby być tu zapraszany nawet co tydzień (oczywista kurtuazja… ale nie tylko). Mimo tego trochę wstyd, że przyszło tak niewiele osób – bo cóż to jest dolne kilka tysięcy na ‘trzymilionowych’ Błoniach! Choć sam występ Francuzów zaczął się pół godziny po czasie – kubańskie rytmy rozgrzewkowe niedostatecznie pobudziły rozbiwakowaną na matach publiczność. Muzycy dawali z siebie wszystko a słuchacze siedzieli spokojnie (ogniki monitorów foto i telefonicznych w każdej dłoni, ogników innych – wcale) i oklaskiwali numery z przekonaniem, ale bez przesadnego entuzjazmu (znacznie bardziej – utwory wokalne). Zgoda, muzyka to dość wymagająca w swej kategorii, ale należał się jej znacznie większy aplauz. (Takoż – wspaniałej ‘optyce’ (‘bessonowskie’ motywy wodne), światłom i akustyce (Francuzi przywieźli kilkakrotnie więcej techników, niż było muzyków na estradzie)). Wreszcie, przed północą, zrobiło się goręcej. Poszły ‘dalej’ potężne rezonanse głowy i szyi – zażartowała B. (Zastosowano ponoć najnowsze tricki nagłośnieniowe, ale niskie rejestry i tak pozostawiały wiele do życzenia).
Entuzjastyczny koniec, parę bisów… i można się przemieszczać w kierunku samochodu, zaparkowanego tak daleko, jakby na Błoniach był sam papież.

___
*Niestety, jedyny filmik z koncertu krakowskiego (sprawiający zresztą pewne kłopoty techniczne) usunięto (wczoraj) z YouTube
**P.S. Już po publikacji przejrzałam kilka recenzji ‘znawców’. Opinie podobne do mojej (co cieszy profana) – na przykład taka…