Jakieżby lato bez wiosny mieć chcieli…

…którzy chcą, żeby młodzi nie szaleli! (Jan z Czarnolasu).

Znów wczoraj rozgorzała w gronie znajomych dyskusyjka na tej kanwie. Pretekstem stała się moja relacja z pięciogodzinnej wycieczki okrężnej po Lesie Wolskim (tu kilka fotek). Na samym początku jej leśnej części czeka zazwyczaj wędrowca bliskie spotkanie z młodymi kaskaderami, którzy w stromych wądołach i na osypujących się ziemnych stokach urządzają sobie mrożące krew w żyłach seanse: szaleńcze zjazdy, skoki podobne narciarskim, piruety w locie i inne freestyle… Nie dość im naturalnych atrakcji tej części Lasu – kopią sobie dodatkowe dziury, budują mini-skocznie i uskoki, ustawiają powalone drzewa jako przeszkody do pokonania wzdłuż czy w poprzek.
Samo bezpieczne patrzenie na taki spektakl mrozi krew w żyłach, co dopiero bezwiedne znalezienie się na trasie przejazdu – nie mówiąc o przelotnej pokusie spróbowania czegoś takiego! (Szkoda, że pomysł na ‘problem’ przyszedł po przejściu tego terenu – zrobiłabym specjalne ujęcia…)

Znajomi ‘nie cierpią’ rowerowych ‘szaleńców’ i boją się ich. Chłopcy ćwiczą bowiem swą odwagę i sprawność także poprzez proste, strome zjazdy w innych rejonach Lasu (Zakrzówka również), na ścieżkach rowerowych i pieszych, w porze największego ruchu (choć wczoraj spotkaliśmy w akcji tylko dwóch takich). Straszą spacerowiczów, niszczą stoki, ścieżki i wąwozy. Poza tym teren górski to teren ciszy, śpiewu ptaków, kontemplacji… a nie hałasu sprzętowego i głosowego (napięcie trzeba jakoś odreagować!)
Zrobić porządek, zakazać, napiętnować! – tak brzmiał prawie-jednogłośny werdykt późnych trzydziestolatków i wczesnych czterdziestolatków… (z cichym westchnieniem: ‘oby nasze pociechy nie miały za kilka lat podobnych zachcianek’).

B w tym wszystkim znalazła się w roli adwokata diabełka (-ów). Bo jakże to tak? Sport crossowy wszedł przebojem w polski pejzaż a moda na rower i skokowe urowerowienie społeczeństwa, jakie nastąpiło w ostatnich latach, to być może najlepsza inwestycja w naszą kondycję na najbliższe dziesięciolecia.
Nastolatki i dwudziestolatki szukają w tym wszystkim jakiegoś miejsca dla siebie: wyżycia się i niepowtarzalnej ekspresji, wyraziście odmiennej od relaksowego pedałowania zgredów. A ci powinni (sprytnie) pomóc młodym w bezpiecznym kanalizowaniu energii i ‘pozyskiwaniu’ adrenaliny (goście trenujący w Lesie Wolskim wyglądają na ‘uświadomionych’; jeszcze nie widziałam kogoś bez kasku)… a nie potępiać, krytykować i moralizować. Kilka kilometrów ścieżek w ponad czterystuhektarowym lesie (i dwa – trzy wyjeżdżone wąwozy) to niezbyt wygórowana ofiara, a ruch na świeżym powietrzu jest bezcenny. I odciąga od innych pomysłów.

Wczoraj mnie zakrzyczano. Bo Park Krajobrazowy (najlepiej wysłać młodych prosto na hałdy wysypiska Barycz…) Bo erozja, ekologia, straszenie dorosłych, dzieci, psów. Bo niebezpieczne, bardzo często bezprawne… a młodzi myślą, że im wszystko wolno. Poza tym takie rowery kosztują ciężkie tysiące… i każdy smarkacz chce mieć, bo kolega ma…

A Państwo co o tym sądzą?