Uprzystępnić…

-Sto jeden lat temu Einstein odkrył fonon.
-Jeden rok temu Hoko spopularyzował efekt motyla.
-To, czego nie rozumiesz, nie jest twoje – stwierdził dwieście jeden lat temu Jan Wilkołaz Goethe… Nie, chyba nie dwieście jeden… ale by pasowało (tak zaczyna się naginanie empirii do symetrycznych teorii, tez i tekstów).

Ale ten Goethe nie bez kozery. Bo istnieją szkoły (bez)myśli głoszące, że żywot człowieka poczciwego (wersja 21.0) ma i musi polegać wyłącznie na upraszczaniu (sobie) obrazu świata i dorobku myśli ludzkiej.

Żeby nie zwariować i czasu nie marnować w epoce, gdy liczą się wyłącznie przewagi osiągnięte na naszej specyficznej grządce (przewagi – nie znaczy perfekcje).
Żeby nie zwariować – bo poszczególne dyscypliny mówią swoimi slangami i kodami: płynnymi, niekompatybilnymi, coraz bardziej skomplikowanymi.
Żeby nie zwariować – bo od nadmiaru wiedzy (nawet dobrze ‘osadzonej’) to się tylko w głowie przewraca. A od nadmiaru hipotez? – tego nie wie najsmutniejszy Faust…

Taką szkołą jest zadufany pragmatyzm albioński: ‘I wasn’t good at science, and besides, we are duped into believing that alkalines or bugs exist’ – usłyszymy, domagając się więcej owoców w diecie czy dokładniejszego spłukiwania naczyń. Bo ‘intelektualiści zaczynają się w Calais’.
Taką szkołę usiłuje się ostatnio wcisnąć polskiej szkole: większość młodzieży chce iść na studia – musimy więc drastycznie obniżyć wymagania… Cud, że bogini Atena nie pożycza gromów od ojca!…

Może zresztą praktyczne są te postulaty obniżania lotów, gdy człowiek przypomni sobie, jaką torturą bywały lekcje tej lub owej science tylko dlatego, że nauczyciel nie miał najbledszego pojęcia, jak wyjaśnić zagadnienie… zatem pozostawała egzekucja – formułek, wzorów (często wyprowadzonych z błędami)… i oczywiście uczniów. Takie są moje doświadczenia z licealnej fizyki w klasie ścisłej – choć i tak miałam szczęście: matematyka i biologia prowadzone były genialnie, chemia, astronomia i wychowanie techniczne – do zaakceptowania.

Ale nawet licealna fizyka nie była na tyle beznadziejna, by obrzydzić Naukę Największą. Bo bajki o fononach, kwarkach, fraktalach, supernowych i Big Bangach, macierzach, hamiltonianach, efektach motyla i kotach Schrödingera… piękne są.

Bo dobrze jest mieć złudzenie, że się posiada świat.