Nieuchwytna pula nagród

To już prawie cztery tygodnie od powrotu po dłuższej nieobecności. Adaptacja przebiegła bezproblemowo (żebyż jeszcze więcej światła!), ale wciąż nie mogę się na nowo przyzwyczaić do jednej naszej cechy – ciągłych i czasem ostentacyjnych prób zaglądania innym do kieszeni.

Niby jest tak wszędzie: przecież rankingi najbogatszych przyszły do Polski z Zachodu. Ale o ile w Bawarii są one przedmiotem spokojnej dumy (jeśli Niemiec znalazł się w światowej setce czy pięćdziesiątce) – w Polsce huśtawka nastrojów rozpina się pomiędzy skrajnym podziwem, zazdrością przechodzącą w zawiść i podejrzliwością, tak smakowicie skanalizowaną przez porażającego polityka: ‘jeśli ktoś ma pieniądze to on skądś je ma’.

Prawie zawsze opisy postępów tenisowych ‘Isi’ inkrustowane są dwiema frazami ‘turniej z pulą nagród’ i ‘zarobiła już na korcie’. Na miły Bóg – tak nie sprawozdaje się tenisa jako sportu! Pieniądze są nieodłączną częścią sukcesu – zasłużoną i niezbędną do dalszych działań sportowca. Ale jest wiele innych miejsc i okazji do pisania o pulach i zarobkach.

Gdy przez pół roku mieszkałam w Londynie w ‘polskim szerhausie’, nie było wieczoru, by w kuchni-jadalni nie toczyła się dyskusja na temat zarobków, stawek… ze spekulacjami, gdzie i jak można dostać więcej i próbami wydobycia z opornych, ileż to oni ‘wyciągają’ i odkładają (zwłaszcza, jeśli istniały poszlaki w postaci regularnego nawiedzania banku). B, baskijska dziewczyna jednego z ‘naszych’ nie wytrzymała podczas wigilii, kiedy to, po półgodzinnym sielsko-rodzinnym kolędowaniu, towarzystwo zeszło na najulubieńsze: ktoś dostaje ‘tyle i tyle’ na godzinę w miejscu X… a jak wreszcie wygram w National Lottery – pieniądze podejmie ten a nie tamten (musi Brytyjczyk)… bo tamtemu to ja nie ufam… a pracodawca Y ma trzy jaguary i dom w Portugalii i jeszcze ‘musi’ mieć wiele…
‘Dlaczego wy Polacy nie potraficie się powstrzymać od gadania o pieniądzach?!!! Nawet w weekend, nawet w wasz najważniejszy wieczór w roku?!’ – B uczyła się intensywnie polskiego, bo jej P nie uczył się dość intensywnie angielskiego.
Widząc przykrość skrajnego zniesmaczenia, malującą się na jej twarzy, powiedziałam do niej ze śmiechem (po angielsku): ‘Bo widzisz, oni wszyscy mają dusze pasjonatów. Tylko źle zidentyfikowali przedmiot swej pasji… Żeby głosić, że hobby życia to robienie kasy – najlepiej być Bransonem. W przypadku rażącej dysproporcji pomiędzy skalą zainwestowanych uczuć a znikomością rezultatów wypada zacząć utrzymywać, że naszą największą pasją jest przyjaźń, miłość, poznawanie świata, studiowanie natury, sztuk czy języków… Tylko oni jeszcze nie doszli do tego ‘wypada’. Ale kiedyś dojdą…’

Ciekawe, kiedy?